Every night, pag nakahiga na ako sa kama, naiiyak nalang ako bigla. Biglang pumapasok sa isip ko…
“Paano kaya pag nagkita tayo kapag umuwi ako sa Pilipinas?
Kayanin ko kaya?
Ano mangyayare?
Ngingitian ba kita?
Yayakapin ba kita?
Tatakbo nalang ba ako?”
Gabi gabi yun ang tumatakbo sa isip ko. Iniimagine ko na pano kapag nagkita tayo sa Gateway or sa MRT or sa St. Joseph. Tinatanong ko palagi sarili ko, gusto ba kitang makita? Pero di ko masagot eh. Oo, gusto kita makita. Gusto kita mayakap ng mahigpit. Gusto ko mahawakan kamay mo. Gusto kong magsorry sayo at sabihin sayong mahal na mahal kita. Kaso ayoko din eh. Ayoko makita ka kasi natatakot akong masanay ako. Ayoko makita ka kasi baka bumalik ako sa dati. Ayoko makita ka kasi baka umasa yung puso ko na babalik ka sakin kahit na alam ko ire-reject mo lang ako.
Madaming beses natin pinangako sa isa’t isa na kahit anong mangyare, magkikita tayo pag-uwi ko. Madaming beses mo sinabi sa akin na hihintayin mo ako. Sana dumating yung araw na pag nandyan ako sa Pilipinas, ang iisipin lang natin yung mga pangako natin sa isa’t isa.
Ikaw ba, kapag nagkita ba tayo, anong gagawin mo?
Celebrated my birthday with some fried oysters, whole she-bang shrimps from Boiling Crab && some sweet vanilla, cookies&&cream and lemon filled cupcakes from Kara’s Cupcakes :)
51630.) It’s been over 5 years since our falling out as friends and break up. You were my best friend growing up, my first kiss, my first boyfriend, and my first heartbreak. I started to like you, not too long after we met and I’ve always liked you until you moved. And, truthfully, I have kind of forgotten about you. Well, until recently. Now, I suddenly miss you. I wish we didn’t end the way we did. I really miss being your friend.



